negen jaar kind

Een opgroeiend kind ontwikkeld zich op alle gebieden; zijn individualiteit (ik), zijn psyche (de ziel) en natuurlijk zijn lichaam. Tijdens deze ontwikkeling gaat een kind door drie verschillende fases waarin bepaalde ontwikkelingen te zien zijn. De eerste fase is van geboorte tot tandenwisseling, de tweede van tandenwisseling tot puberteit en de derde van puberteit tot volwassenheid. Elke fase beslaat circa zeven jaar. Als een kind negen jaar wordt, is er een belangrijke omslag binnen het gevoelsleven van het kind, dat zijn wereld op zijn kop zet. 

Rond de negende verjaardag van een kind zal je merken dat hij veel kritische vragen stelt en dat hij opeens uiterlijke kenmerken opmerkt, die hij voorheen niet leek te zien. Rond deze leeftijd verandert de blik op leeftijdsgenoten en volwassenen. Het beste vriendje is opeens ‘stom’ en de juf of meester draagt ineens lelijke kleren. Als ouder kan je de opstandigheid van het kind van negen jaar al snel als pre-puberteit bestempelen, maar niets is minder waar. Het kind van negen maakt een enorme metamorfose mee in zijn gehele gevoelshouding; de wereld laat zijn vijandige, donkere kanten zien.

Van vrije fantasie naar objectief voelen

De vrije fantasie die een kind tot deze fase ervoer, slaat om naar objectief denken. Hierdoor hebben kinderen rond de negen jaar vaak angsten die ze eerst niet kenden; bang in het donker, er kan iemand onder het bed liggen of zelfs: Mijn ouders zijn mijn ouders niet. Ze komen volledig op zichzelf te staan en zien alles tegenover zich, niet naast hen. Ook kunnen obsessieve handelingen ontstaan die de angst “doen verdwijnen”. Ik zelf was rond deze leeftijd enorm bang voor heksen en durfde niet alleen thuis te zijn.

Opeens vallen dingen die het kind eerst niet zag extra op: het haar van mama zit raar, wat heeft papa eigenlijk een grote neus en waarom is mijn broertje zo stom. Het schamen voor ouders komt rond de negen jaar ook naar voren. Een kind in deze negenjaarsfase zal ook zijn ruziënde ouders op zichzelf betrekken en hier enorm verdrietig van zijn. Als ouders van een negenjarig kind scheiden, zal het kind snel denken dat het door hem komt.

Hoe help ik mijn kind van negen jaar (en mijzelf)?

Deze fase is voor elk kind verschillend, maar kan enorm veel impact op het kind en jou als ouder hebben. Er komen nieuwe emoties kijken, het kind voelt de wereld tegenover zichzelf staan en het kan zich enorm eenzaam voelen. Als het boze, gefrustreerde of emotionele kind niet met jou wil praten of zijn gevoelens, kan een dagboek helpen om zijn emoties kwijt te kunnen. Ga samen naar een boekwinkel of zoek online wat moois uit en maak duidelijk dat het dagboek alleen voor hem is en door niemand anders gelezen zal worden.

Omdat je kind anders gaat denken, wordt er van jou als ouder een andere rol verwacht. De grootste behoeften die jouw kind nu heeft zijn: rust, ruimte, humor en oprechte interesse. Durf ook kwetsbaar te zijn en wees open over jouw jeugd. Hierdoor leert je kind dat hij kwetsbaar mag zijn en hoe hij met gevoelens om moet gaan.

Wat te doen bij angst?

Als het kind van negen jaar in deze fase zit, zal je kind zich eenzaam en angstig voelen. Als ouder kun je de angsten het best erkennen en serieus nemen; je kind voelt deze angst echt. Vraag wat zou kunnen helpen; is er iets wat we kunnen doen om de angst te laten verdwijnen? Of ga samen op zoek naar gedachten die deze angst kunnen verminderen.

Wees de ouder die jij nodig had toen jij negen jaar was.

Sta sterk in je schoenen en laat de kritische opmerkingen en vragen je niet onzeker maken; het hoort bij de fase. Jouw kind heeft jou nodig om zich te ontwikkelen tijdens deze fase. Erken de angsten, praat over gevoelens en zoek samen naar oplossingen.

LET OP! Hij mag het zelf doen. Jij bent er alleen voor het steuntje in de rug, niet om zijn hand vast te houden.